Blog2Blog Maak je eigen Blog2Blog | Gratis je eigen blog c.q weblog op internet
Jean-Paul Close

Jean-Paul Close

• 20/1/2012 - Pensioenen | Hypotheekrenteaftrek | Rug van u | Maatregelen

De pensioenfondsen van Nederland hebben al enkele jaren hun uitkeringen niet verhoogd met de inflatie en nu worden voor het eerst de pensioenen verlaagd. De overheid praat over crisis en tijdelijkheid terwijl men vanuit een groei-economie naar een oplossing zoekt. Ook de fondsen zelf communiceren hoop voor de toekomst en "verkopen" de maatregelen van verlaging om problemen op de langere termijn te voorkomen. Helaas komt er niets van dit alles terecht. Waarom niet? Dat komt omdat de uitgangspunten al vanaf de basis, die enkele decennia geleden weren geformuleerd, fout zijn. Tot voor kort wilden de pensioensgerechtigden waar ik mee sprak nog de kop in het zand steken als ik (al jaren) waarschuwde voor de komende verlagingen. Opmerkingen als "ik heb er mijn hele leven voor gewerkt" en "ik heb er recht op" toonde mij dat het beeld van de medemens rond de vermogenspositie van vergrijzend Nederland vertekend was door de manier waarop de overheid en fondsen aan beeldvorming deden. Ondertussen vertrouwde de burger gemakshalve het systeem om zelf niet de moeite te hoeven nemen om na te denken. Dat kon vaak ook niet want het systeem had verplichtingen ingebouwd in de wetgeving waar men niet zomaar als individu omheen kon. Gelaten zegt men dan "ik kan er toch niets aan veranderen". De cultuur van afhankelijkheid en gelatenheid (bijna apatisch) helpt de overheid om de gemeenschap verder in de lange termijn schulden te steken terwijl er nergens meer echte waarde wordt gecreerd om ooit van de schulden af te komen. Het probleem is complex. De maatschappelijke cultuur van een zorgstaat waarin de overheid de verantwoordelijkheden naar zich toe heeft getrokken in een complex netwerk van machtsposities, en de burger die het maar over zich heen laat komen, is daar maar een onderdeel van. De basis van de problematiek is de focus op een groei-economie. Die komt weer voort uit de angst van de overheid voor de vergrijzing en langere levensverwachting van de bevolking. Dat heeft geleid tot allerlei bijna gedwongen keuzes die nu op een hoogtepunt van onhoudbaarheid zijn aangeland. Een paar voorbeelden: Zorgoverheid - Als de overheid de zorg naar zich toetrekt zal deze bekostigd moeten worden. De waardecreatie zal via de belastingen naar de overheid moeten vloeien. Dus als de overheid de bevolking moet verzorgen dan zal de bevolking moeten zorgen voor dat de overheid daar de middelen voor krijgt. Maar als de bevolking door de zorg van de overheid zich onttrekt door gemakzucht, ouderdom of gebrek aan mogelijkheden dan ontstaat er snel een gat dat als maar groeit. De reactie van de overheid om te sturen met een beleid rond een groei-economie is logisch maar tevens het begin van het einde. Waar moet die groei vandaan komen? Als de bevolking het niet opbrengt wie of wat dan wel? Gasbaten en speculatie: Nederland is in de gelukkige omstandigheid van een grote gasbel onder onze oppervlakte. Dat levert de staat inkomsten op die een deel van het gat dichten. Maar deze bel is eindig. Door als territorium te gaan speculeren op de verkoop van grond en huizen middels het kunstmatig werken met een huizentekort schept de overheid, in samenwerking met de banken, een economische luchtballon. Een huis dat in 1970 50.000 gulden (23.000 euro) kostte kost in 2012 230.000 euro. Het huis is 40 jaar verouderd, niet opnieuw opgebouwd alleen een aantal keer van eigenaar veranderd. In elke verandering van hand had de speculatie op tekort de prijs opgedreven terwijl de echte waarde eigenlijk was gedaald (ouderdom). De banken deden mooi mee door enorme faciliteiten te bieden via kredietverlening in een vrijgegeven geldmarkt. Via deze zelfde weg en manier van denken zou het huis in 2052 het bedrag van 2.300.000 euro opleveren. Dat was dan ook het verkooppraatje van hypotheekverstrekkers om u een aflossingsvrije hypotheek aan te smeren want aan het einde van de hypotheek zou u de aflossing met een maandsalaris kunnen betalen terwijl u via de hypotheekrenteaftrek jarenlang bijna gratis zou kunnen wonen. Nu het spelletje doorgestoken kaart blijkt te zijn over de rug van de belastingbetaler, terwijl de bonuscultuur van de banken gespekt werd, zit de huiseigenaar met een pand dat nogsteeds voor geen steen van hem is terwijl de winst van de bank allang betaald is. Kortom, de economie is niet gegroeid, integendeel, de luchtbel is gegroeid. We hebben onszelf allemaal jarenlang voor de gek gehouden. Pensioenen: Dan komen we terug bij de pensioenen. Als u in 1970 100 euro inlegt voor uw oude dag dan zou volgens de groei-economie van 3% per jaar u in 2012 400 euro (2 x verdubbeling) terug moeten krijgen om er hetzelfde mee te kunnen doen als in 1970. Maar waar komt die 300 euro verschil vandaan? Wat gebeurd er met die inleg van 100€ om er na 40 jaar 400€ van te maken als gevolg van de 40 jaar inflatie? Dat kan alleen als er met uw geld wordt gespeculeerd, dat wil zeggen, het wordt geinvesteerd in risicofondsen die meer rendement opleveren dan de inflatie. Natuurlijk heeft de overheid er een trucje voor bedacht om e.e.a. wat te minderen qua effecten door de pensioenen uit te betalen met de middelen die ingelegd worden door de huidige werkende bevolking (dus volgens de salarissen van vandaag en niet die van 1970). Maar als er door de vergrijzing Γ©n crisissen steeds minder mensen werken (en inleggen) droogt deze pot ook snel op. Het is dus niet ΓΊw inleg van jaren arbeid die u uitbetaald krijgt maar de inleg van de huidige werkende mens. U heeft recht op een belofte maar die belofte kan de huidige maatschappij niet waarmaken, ook niet de mooi weerpraatjes van politici met hun schortende groei-economie. En dan zit er nΓ³g een addertje onder het gras. De economie is dan misschien gemiddeld gegroeid met 3% per jaar met een evenredige inflatie, de kosten van de maatschappij zijn gegroeid jaarlijks met 6%. Dat betekent dat de economie elke 23 jaar is verdubbeld maar de overheid uitgaven verdubbelen elke 12 jaar. Ook dit is een luchtbel van bureaucratie die ons nu opspeelt en de overheidschuld tot angstaanjagende proporties omhoog dreigt te jagen. De volgende maatregelen kan ik mij indenken maar die vergen en totale herziening van ons integrale beleid en de waardebepaling van ons "bezit": 1. Geen groei-economie maar focus op duurzame vooruitgang, 2. Investeren in vernieuwing en constante modernisering 3. Burgerverantwoordelijkheid terugbrengen in de maatschappij 4. Hypotheekrenteaftrek afschaffen maar niet zonder eerst de speculatie van de banken rond rente aan te pakken. Dit is het grootste knelpunt waar men tijdelijk het bancair systeem failliet moet laten gaan en een nieuw waardesysteem introduceren. Ook wetgeving aanpassen rond speculatie met geld. Terugwerkende kracht. 5. Woningmarkt saneren van speculatie en tekorten, aanpassen aan de eisen van de komende 30 jaar en nieuwe waardebepaling van woningbestand. 6. Vergrijzing oplossen binnen de doelgroep zelf en niet via tijdloop. Jongeren nu bewust maken van verantwoordelijkheden en pensioenen opbouwen binnen een stabiel waardesysteem zonder groei maar focus op inhoudelijke welzijn.
Geef een reactie!

Over mij

Stichting STIR(Stad van Morgen) introduceert een nieuwe maatschappelijke aanpak om complexe thema's onder gemeenschappelijke verantwoordelijkheid aan te pakken. De aanpak heet Sustainocratie en creert waardengedreven samenwerkingsverbanden tussen overheid, technologische innovatoren, burgerparticipatie en onderwijs/wetenschappelijke instellingen.

Links

• Home
• Bekijk mijn profiel
• Archief
Entry 3 van 75
Laatste Pagina | Volgende Pagina